اگر این هفته روز شکرگزاری را جشن گرفتید، احتمالاً تعطیلات را با خوردن مقادیر بی شماری غذا سپری کرده اید. از غذاهای غنی از پروتئین مانند بوقلمون یا ژامبون گرفته تا غذاهای غنی از کربوهیدرات های پیچیده و ساده مانند پر کردن یا سیب زمینی شیرین (مورد علاقه شخصی من) و هر چیز دیگری. برای استفاده حداکثری از این جشن، سیستم گوارش شما به مکانیسم های مختلفی نیاز دارد تا مواد مغذی مورد نیاز شما را از طیف وسیعی از غذاها استخراج کند. از آنجایی که این مکانیسم‌ها در زمانی تکامل یافتند که غذا کمیاب بود و تعطیلاتی مانند روز شکرگزاری یک رویای دور بود، سیستم گوارشی بدن شما به طور قابل‌توجهی در تجزیه غذا و استخراج تا حد ممکن مواد مغذی از بدن شما کارآمد است. البته، این کارایی همچنین به این معنی است که سیستم گوارش شما تعطیلات را مانند کارگران خرده‌فروشی در جمعه سیاه سپری می‌کند – بیش از حد کار می‌کنند و مورد توجه قرار نمی‌گیرند.
همانطور که در پست های قبلی وبلاگ آموختیم، بدن انسان شامل بسیاری از اجزای متحرک و فرآیندهایی است که در هر لحظه در حال انجام هستند. این فرآیندها به یک منبع ثابت از مواد خام نیاز دارند – اسیدهای نوکلئیک برای تکثیر DNA، اسیدهای آمینه برای ساخت پروتئین های جدید، اسیدهای چرب برای تشکیل غشای سلولی جدید. ناگفته نماند مقدار انرژی خامی که سلول های شما برای ساختن این مولکول ها و انجام تمام این عملکردهای ضروری نیاز دارند، ذکر نشده است. در حالی که اکسیژن را می توان بیشتر به صورت غیرفعال به دست آورد، از آنجایی که ما اساساً در آن شنا می کنیم، بیشتر مولکول های دیگر مورد نیاز باید به طور فعال از غذایی که می خوریم جمع آوری شوند. فرآیند شیمیایی و مکانیکی تجزیه غذا به مواد شیمیایی اساسی قابل استفاده به عنوان هضم شناخته می شود. هضم در دستگاه گوارش (GI) یا همان کانال گوارشی صورت می گیرد که در آن تیمی از ماهیچه ها، اندام ها و آنزیم ها با هم کار می کنند تا هر لقمه غذایی که می خورید را پودر، حل و تجزیه کنند.
همانطور که احتمالا می دانید، فرآیند هضم در شروع می شود دهان، جایی که ماهیچه های فک شما هضم مکانیکی را با له کردن مکرر غذا با دندان و زبان شروع می کنند. در عین حال، بزاق دهان حاوی آنزیم هایی است که شروع به تجزیه کربوهیدرات های موجود در غذا می کنند. بعد از اینکه غذا به درستی توسط دهان له شد، آن را می بلعید و به سمت مری می فرستید. ماهیچه‌های مری از طریق فرآیندی به نام پریستالسیس به حرکت غذا به سمت معده ادامه می‌دهند که در آن امواج ماهیچه‌های منقبض اطراف مری غذا را به سمت پایین به معده می‌برند. در حالی که بلع عمدتاً ارادی است، پریستالسیس غیرارادی است و انقباضات ریتمیک اجازه می‌دهد غذا بدون توجه به نیروی جاذبه به سمت معده حرکت کند (بنابراین بله، می‌توانید وارونه غذا بخورید، اما من آن را توصیه نمی‌کنم).
که در معدهماهیچه ها به تجزیه غذا از طریق یک آبگوشت شیمیایی اسیدی پر از آنزیم ها ادامه می دهند که شروع به تجزیه برخی از پروتئین ها و مواد محلول در چربی می کند. پس از تجزیه کامل و حل شدن در اسید، دوغاب ماده مغذی به نام کیم در اولین بخش آزاد می شود. روده کوچک، دوازدهه، جایی که بیشتر هضم شیمیایی در آن انجام می شود. در دوازدهه، آنزیم‌های لوزالمعده پروتئین‌ها را به پپتیدهای کوچک‌تر می‌شکنند و دیگر آنزیم‌های پانکراس، پپتیدها را به اسیدهای آمینه تجزیه می‌کنند که بعداً می‌توانند جذب خون شوند. در همین حال، آنزیم لیپاز پانکراس با کمک صفرا از کبد، مولکول های چربی را به اسیدهای چرب و گلیسرول تجزیه می کند. صفرا برای تجزیه مولکول های چربی طبیعی آبگریز مورد نیاز است تا بتوانند به درستی در معرض آنزیم لیپاز قرار گیرند. در نهایت، آنزیم دیگری به نام آمیلاز پانکراس، مولکول‌های نشاسته را (مانند مولکول‌های موجود در سیب‌زمینی شیرین) به قندهای کوچک‌تری تجزیه می‌کند که تجزیه و هضم آن آسان‌تر است.
هضم بیشتر کربوهیدرات‌ها و پروتئین‌ها در قسمت دوم روده کوچک، ژژنوم، بیشتر می‌شود. درست مانند مری، پریستالسیس پالپ را از طریق روده کوچک حرکت می دهد. این انقباضات همچنین به ژژنوم اجازه می دهد بخش برای اختلاط شدیدتر و جذب کارآمدتر، قسمت‌های جدا از سوسپانسیون. برجستگی های کوچکی به نام پرزها در داخل ژژنوم قرار می گیرند و سطح موجود برای جذب مواد مغذی را مستقیماً در جریان خون افزایش می دهند. در نهایت، در انتهای روده کوچک، ایلئوم مسئول جذب مواد مغذی باقیمانده، ویتامین ها و آب اضافی فرنی قبل از حرکت به روده بزرگ است.
را روده بزرگکه بسیار کوتاهتر از روده کوچک است، در این مرحله مستقیماً هضم شیمیایی یا مکانیکی انجام نمی دهد، اما باکتری های ساکن در روده بزرگ می توانند مقداری از نشاسته اضافی، فیبر، لاکتوز و سایر مواد هضم نشده را تجزیه کنند. در جریان خون جذب شود. در همین حال، عملکرد اصلی روده بزرگ جذب آب و الکترولیت های اضافی از مواد باقیمانده و غیرقابل هضم است تا بتوان آن را به عنوان مواد زائد دفع کرد (این واقعی است. چرندیات کار). به طور کلی، سیستم گوارش به شدت تنظیم و بهینه شده است تا جذب مواد مغذی را از هر غذایی که می‌توانید بخورید، از بوقلمون گرفته تا سیب‌زمینی شیرین و هر چیزی که بین آن‌ها وجود دارد، به حداکثر برساند.
Science You Can Bring Home to Mom در دسامبر بازمی گردد! در حال حاضر، پست وبلاگ ماه گذشته در مورد علم و تاریخچه را بررسی کنید مهتاب. نظر بدهید یا به ما ایمیل بزنید contact@anyonecanscience.com تا نظر خود را در مورد پست این هفته به ما بگویید. و در زیر برای ایمیل های علمی هفتگی مشترک شوید!
متصل
