جزایر مارشال در برابر افزایش سطح دریا مقاوم هستند

نسخه اصلی مقاله

اینکه بگوییم جمهوری جزایر مارشال در برابر افزایش سطح دریا آسیب پذیر است، دست کم گرفتن است. دو میلیون کیلومتر مربع از اقیانوس آرام، جزایر و جزایر کوچک این کشور را احاطه کرده است که بیشتر آنها کمتر از دو متر از سطح دریا بالاتر هستند. از سال 1993، اقیانوس اطراف بیش از 12 سانتی متر افزایش یافته است. امروزه به طور مرتب برخی از محله ها، مزارع، جاده ها و حتی قبرستان ها را سیل می کند.

و این تازه شروع است. اگر یخچال ها و صفحات یخی قطبی با سرعت فعلی به ذوب شدن ادامه دهند – که حتی اگر انتشار کربن در جهان محدود شود – محتمل است – دانشمندان اقلیم انتظار دارند که اقیانوس اطراف جزایر مارشال تا سال 2100 تا 1.3 متر افزایش یابد. طوفان های قدرتمند و امواج بسیار بزرگ ممکن است به طور موقت آن را حتی بالاتر ببرد. بدون مداخله شدید، بخش زیادی از کشور می تواند غیر قابل سکونت شود.

با این حال، به جای تسلیم شدن در برابر این تهدید آبی، تقریباً 80000 شهروند جزایر مارشال به عنوان رهبران جهانی در سازگاری با آب و هوا ظاهر شده اند. در دسامبر 2023 در کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب و هوایی (COP28) در امارات متحده عربی، جزایر مارشال نشان داد طرح ملی سازگاری که به گفته کارشناسان جامع ترین تا به امروز در جهان است.

مایکل جرارد، وکیل محیط زیست در دانشگاه کلمبیا در نیویورک می گوید: «من واقعاً تحت تأثیر جزئیات طرح جزایر مارشال قرار گرفتم. از سازمان ملل فرآیندی را ایجاد کند پس از ایجاد برنامه‌های سازگاری ملی در سال 2010، بیش از 50 کشور طرح‌هایی را برای هدایت نوع برنامه‌ریزی میان‌مدت و بلندمدت مورد نیاز برای واکنش به گرم شدن سیاره تهیه کردند. با این حال، اکثر این طرح ها بسیار عمومی هستند. جرارد می‌گوید: آنها «مسیری سیستماتیک برای تصمیم‌گیری در دهه‌های آینده تعیین نمی‌کنند».

از سوی دیگر، گزارش جزایر مارشال بیش از 200 صفحه، یک «مسیر بقا» روشن و چند مرحله‌ای را نشان می‌دهد که دقیقاً نحوه واکنش ملت را با بالا آمدن اقیانوس‌ها نشان می‌دهد. منحصر به فرد، همچنین شامل بینش و نظرات بیش از 1350 جزیره مارشال است. این مصاحبه ها یک موضوع مشترک را روشن می کند: اکثر ساکنان جزیره قصد فرار ندارند. از پاسخ دهندگان99 درصد این ایده را رد کردند که سازگاری با تغییرات آب و هوایی به معنای ترک کشورشان است. آلسون کلن، یکی از ساکنان مارشالی گفت: «ترک فکر من نیست کارشناس ناوبری سنتی و ساختمان قایق رانی که در COP28 حضور داشتند. “من حاضر نیستم اینطور فکر کنم. همه [here] می‌خواهد مشعل را به دست بگیرد و با تغییرات اقلیمی مبارزه کند و سعی کند تا زمانی که می‌توانیم دوام بیاورد.”

این حس عاملیت حیاتی خواهد بود زیرا شهروندان جزایر مارشال سفری بی‌سابقه را برای محافظت از اتصالات خود به آب، زمین و آسمان آغاز می‌کنند – ارتباطاتی که هزاران سال از طریق بلایای طبیعی، استعمار و آزمایش‌های هسته‌ای وجود داشته‌اند.

این کشور در حال حاضر برای اجرای مرحله اول طرح خود کار می کند. در ماجورو، پایتخت، کارگران در حال تقویت فرودگاه کم ارتفاع هستند و مقامات در حال جمع آوری پول و برنامه ریزی برای انتقال ساختمان های دولتی به سطوح بالاتر هستند. در جزایر بیرونی روستایی، ساکنان دیوارهای دریایی می سازند و تعاونی های ماهیگیری و مناطق حفاظت شده دریایی ایجاد می کنند. هدف آنها تقویت جوامع نه تنها در برابر افزایش سطح دریا، بلکه در برابر خشکسالی، ناامنی غذایی و سایر اثرات تغییرات آب و هوایی است.

مرحله دوم طرح انطباق، که قرار است در حدود سال 2040 آغاز شود (یا زمانی که دریاها نیم متر بالا بیایند)، اساساً مستلزم جداسازی جزایر مرجانی است. مقامات تصمیم خواهند گرفت از کدام جزیره مرجانی محافظت کنند و سپس منابع را به آن مکان ها اختصاص دهند. افرادی که در جاهای دیگر زندگی می کنند یا باید خود را تامین کنند یا به این مراکز جدید نقل مکان کنند.

از سال 1946 تا 1958، ایالات متحده 67 بمب اتمی را در جزایر مارشال آزمایش کرد. انفجارهای هسته ای به برخی از جزایر برای همیشه آسیب رسانده و ساکنان را مجبور به نقل مکان کرده است. عکس از mccool/Alamy Stock Photo

از حدود سال 2070، رهبران جزایر مارشال امیدوارند حداقل از چهار جزیره (یا بخش‌هایی از جزایر) که می‌توانند کل جمعیت پیش‌بینی‌شده کشور را در برابر افزایش قابل‌توجه سطح دریا محافظت کنند. این می تواند به معنای لایروبی شن و ماسه از کف اقیانوس برای ساخت جزایر مصنوعی نیز باشد مالدیو این کار را کرد، یا بالا بردن زمین در جزایر طبیعی خاص تا 3.6 متر. در هر صورت گران خواهد بود. برنامه انطباق تخمین می زند که کشت تنها یک منطقه از زمین کافی برای اسکان جمعیت فعلی کشور در فاصله نزدیک حدود 5 میلیارد دلار هزینه دارد. پس از آن دفاع از چهار جزیره می تواند بیش از 20 میلیارد دلار باشد.

البته بین داشتن برنامه و اجرای آن تفاوت زیادی وجود دارد. در حالی که سازمان ملل یک صندوق ویژه به نام صندوق آب و هوای سبز برای کمک به کشورهای فقیرتر برای پرداخت پروژه های سازگاری دارد، جرارد تردید دارد که جزایر مارشال بتواند بودجه کافی برای جلوگیری از مهاجرت دسته جمعی را تامین کند.

جرارد می‌گوید: «من چیزی نمی‌بینم که من را باور کند که میلیاردها دلار برای تقویت جزایر در دسترس خواهد بود، به خصوص که در زمانی که به آن بیشتر نیاز خواهد بود، ایالات متحده و اکثر کشورهای دیگر با جدیت مواجه خواهند شد. بالا آمدن سطح دریا و سایر مشکلات به خودی خود و احتمال زنده ماندن آنها بیشتر خواهد بود.

اگر جزایر مارشال نتوانند پول کافی جمع آوری کنند یا مکان های مناسبی برای پناه دادن به جمعیت پیدا کنند، یا اگر افزایش سطح واقعی آب دریا بالاتر از حد پیش بینی شده باشد، این طرح به طرز تاریکی نتیجه را ترسیم می کند: رها کردن کامل جزایر.

بر خلاف شهروندان سایر کشورهای جزیره ای کم ارتفاع، مردم جزایر مارشال می دانند که به کجا می روند: ایالات متحده. تا حدی به عنوان غرامت برای انفجار 67 بمب هسته ای در جزایر مارشال در اواسط قرن بیستم، توافق نامه حقوقی بین دو کشور به هر شهروند جزایر مارشال اجازه می دهد تا به طور نامحدود در ایالات متحده زندگی و کار کند. قبلا، پیش از این حدود 30000 ساکنان جزیره وطن خود را به مقصد سواحل ایالات متحده ترک کرده اند، در حالی که تنها 25 سال پیش 7000 نفر بود.

با این حال، در مواجهه با این تهدید به ظاهر وجودی، کلن یک پوشش نقره‌ای کشف کرد: غرور بزرگ در فرهنگ مارشالی. او می‌گوید در سال‌های اخیر، شیوه‌های سنتی مانند خالکوبی، شناور کردن و بافندگی رواج یافته است.

شهروندان جوان مارشالی، حتی آنهایی که در جزایر بزرگ نشده اند، علاقه مند به حفظ شیوه های فرهنگی مارشالی و صحبت کردن به این زبان هستند. مانند طرح ملی انطباق، این نیز نوعی تاب آوری است – راهی برای اطمینان از اینکه فرهنگ و هویت جزایر مارشال، صرف نظر از اینکه مردم در کجا زندگی می کنند، چه در یک جزیره بیرونی روستایی، چه در یک جزیره مصنوعی شهری یا حتی در جزایر مارشال، همچنان وجود داشته باشد. آمریکای روستایی و محصور در خشکی.