یک مطالعه آزمایشگاهی نشان می‌دهد که بیشتر میکروب‌ها هنگام قرار گرفتن در معرض محصولات تمیزکننده رایج می‌میرند، اما باقی‌مانده‌های این ضدعفونی‌کننده‌ها ممکن است باعث مقاومت باکتری‌های کشنده در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها شوند.
زیست کش هاکه شامل ضدعفونی کننده ها و ضد عفونی کننده ها هستند، مواد شیمیایی هستند که به طور گسترده در خانه ها، بیمارستان ها و صنعت برای از بین بردن میکروارگانیسم های بیماری زا مانند باکتری ها. با این حال، نگرانی ها در مورد اینکه استفاده گسترده از آنها ممکن است تحریک شود، در حال افزایش است مقاومت آنتی بیوتیکی با تحت فشار قرار دادن باکتری ها برای تکامل به روش هایی که آسیب پذیری آنها را در برابر داروها کاهش می دهد.
در مطالعه جدید که دوشنبه (9 اکتبر) در مجله منتشر شد میکروبیولوژی طبیعیدانشمندان بر روی نوعی باکتری مقاوم به چند دارو به نام تمرکز کردند اسینتوباکتر بومانیکه هزاران بیمار را در بیمارستان های آمریکا بیمار می کند هر ساله. محققان دریافتند که سطوح پایین چندین بیوسید رایج – برای مثال، آنهایی که روی سطوح باقی می مانند و به سختی از محیط خارج می شوند – می تواند باعث شود میکروب نسبت به آنتی بیوتیک ها تحمل کند. به طور مشخص، A. baumannii ایجاد مقاومت در برابر آنتی بیوتیک هایی که داخل سلول های باکتریایی را هدف قرار می دهند، جلوگیری از ایجاد DNA یا پروتئین های جدید.
یافته های ما نشان می دهد که بیوسیدهای با غلظت پایین می توانند اثربخشی آنتی بیوتیک را به خطر بیندازند و منجر به ایجاد مقاومت آنتی بیوتیکی شوند. لیپین لینویسنده اصلی این مطالعه و پژوهشگر دانشگاه مک کواری در سیدنی در ایمیلی به Live Science گفت. وی افزود: “ما پیشنهاد می کنیم که بررسی و تحقیق بیشتر در مورد اثرات جانبی باقیمانده بیوسیدها در سناریوهای دنیای واقعی مورد نیاز است تا اطمینان حاصل شود که ما از این مواد شیمیایی ارزشمند به طور هوشمندانه و ایمن استفاده می کنیم.”
A. baumannii آنها معمولا در خاک و آب زندگی می کنند. این است پاتوژن فرصت طلببه این معنی که معمولاً به افراد سالم آسیب نمی رساند، اما ممکن است از این فرصت استفاده کرده و به افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند حمله کند یا از طریق زخم های باز وارد بدن بیماران بستری در بیمارستان شود. A. baumannii می تواند باعث بیماری های جدی شود – از جمله ذات الریهعفونت های جریان خون و عفونت سیستم عصبی مننژیت – و سویه های مختلف دارند مقاومت ایجاد کرد به آنتی بیوتیک های متعدد
نویسندگان مطالعه جدید جهش‌هایی را در ژنوم وارد کردند A. baumannii برای تعیین اینکه کدام ژن به باکتری ها در صورت درمان با 10 بیوسید کمک می کند تا زنده بمانند. آنها با قرار دادن باکتری های جهش یافته در معرض عوامل پاک کننده مختلف، چندین مورد از این ژن های بقا را شناسایی کردند. برخی از آنها برای پروتئین های موجود در دیواره ای که سلول های باکتریایی را احاطه کرده است، و برخی دیگر برای پروتئین های داخل سلول ها، از جمله پروتئین های دخیل در کدگذاری شده اند. متابولیسم یا تنفس، فرآیندی که در آن سلول ها سوخت تولید می کنند.
طبق آزمایش‌های این تیم، یکی از راه‌های کلیدی این زیست‌کش‌ها از بین بردن باکتری‌ها، مختل کردن فعالیت الکتریکی در غشای سلولی آنهاست. این توانایی سلول ها برای تولید سوخت را مهار می کند. اما اگر غلظت بیوسید به اندازه کافی زیاد نباشد، باکتری ها را از بین نمی برد – در عوض، آنها را قوی تر می کند.
در واقع، در هفت مورد از 10 بیوسید مورد آزمایش، سطوح پایین محصولات برای مختل کردن این فعالیت غشایی کافی بود اما برای کشتن باکتری ها کافی نبود. علاوه بر این، این سطح کم قرار گرفتن به این معنی است که آنتی بیوتیک هایی که داخل سلول ها را هدف قرار می دهند نمی توانند به راحتی به باکتری ها نفوذ کنند. دو مجرم بسیار بد، بیوسیدها، کلرهگزیدین و بنزالکونیوم بودند.
آنتی بیوتیک هایی که پوشش سلولی را هدف قرار می دهند تحت تأثیر قرار نمی گیرند و همچنان می توانند میکروب را از بین ببرند. نویسندگان فرض کردند که این به این دلیل است که آنتی‌بیوتیک‌های هدفمند داخلی کمتر وارد می‌شوند، احتمالاً به این دلیل که این فرآیند به انرژی از سلول نیاز داردکه آنها را در برابر قدرت کمتر می کند A. baumannii.
این مطالعه فقط در عروق آزمایشگاهی و نه در یک محیط واقعی مانند بیمارستان انجام شد. با این حال، نویسندگان خاطرنشان می کنند که این نشان می دهد که ممکن است زمان صحبت در مورد “مدیریت زیست کش” فرا رسیده باشد. به اصطلاح مدیریت آنتی بیوتیک تلاشی حیاتی برای توقف استفاده نادرست از آنتی بیوتیک ها و در نتیجه محدود کردن فشارهایی است که معمولاً باکتری ها را به سمت مقاومت سوق می دهد. نویسندگان معتقدند که مدیریت بیوسید نیز ممکن است ضروری باشد.
نویسندگان نوشتند، “نگرانی اولیه” مدیریت بیوسید، درک چگونگی کاهش میزان باقیمانده بیوسید در محیط پس از تمیز کردن برای جلوگیری از قرار گرفتن باکتری ها در معرض غلظت های بسیار پایین مواد پاک کننده و در نتیجه توقف کسب مقاومت است.
