پنج گونه جدید جوجه تیغی با خز نرم از آسیای جنوب شرقی

این مطالعه، منتشر شده در مجله جانورشناسی انجمن Linneanاز تجزیه و تحلیل DNA و خصوصیات فیزیکی برای توصیف دو گونه کاملاً جدید جوجه تیغی با خز نرم و ارتقاء سه زیرگونه به سطح گونه استفاده کرد.

دو گونه جدید، به نام هیلومیس وراکس و H. macaron، بومی اکوسیستم در خطر انقراض Leuser، یک جنگل بارانی استوایی در شمال سوماترا و ویتنام جنوبی هستند. نمونه‌های موزه‌ای که برای توصیف این دو گونه جدید حیاتی بودند، از مجموعه‌های تاریخ طبیعی اسمیتسونیان و آکادمی علوم طبیعی در دانشگاه درکسل در فیلادلفیا آمده‌اند، جایی که به ترتیب 84 و 62 سال قبل از شناسایی در کشوها قرار گرفتند. .

این مطالعه – یک همکاری بین المللی بین محققان دانشگاه سویا و ایستگاه بیولوژیکی دوننا در اسپانیا، دانشگاه جورج میسون و باغ وحش ملی اسمیتسونیان و موسسه زیست شناسی حفاظتی در ایالات متحده، موزه تاریخ طبیعی لی کنگ چیان در سنگاپور، موزه تاریخ طبیعی ژنو در سوئیس و دانشگاه مالایا در مالزی – تاکید می‌کند که حتی در گروه‌های جانوری که به خوبی مطالعه شده‌اند، مانند پستانداران، هنوز اکتشافاتی وجود دارد که در انتظار انجام هستند، که نشان می‌دهد وقتی تکنیک‌های مدرن مانند آنالیز DNA چه چیزی ممکن است. در مجموعه های موزه اعمال می شود.

جوجه تیغی با پز نرم یا ژیمنور پستانداران کوچکی هستند که از خانواده جوجه تیغی هستند، اما همانطور که از نام رایج آنها پیداست به جای خاردار، کرکدار هستند. مانند جوجه تیغی های خاردار، جوندگان نیستند و پوزه نوک تیز دارند. آرلو هینکلی، نویسنده ارشد این مطالعه و محقق فوق دکتری، مارگاریتا سالاس در موزه ملی تاریخ طبیعی، گفت که جوجه تیغی‌های خزدار بدون خارهای پسر عموی معروف‌ترشان، کمی شبیه تلاقی موش و خوک دم کوتاه به نظر می‌رسند. و دانشگاه سویا. پنج گونه جدید متعلق به گروهی از جوجه تیغی های خز نرم هستند که ژیمنورهای کوچکتر نامیده می شوند.هیلومیس) که در آسیای جنوب شرقی زندگی می کنند و قبلا تصور می شد تنها دو گونه شناخته شده آنها را نشان می دهند.

هینکلی گفت: «ما فقط به لطف کارکنان موزه که این نمونه‌ها را برای چندین دهه سرپرستی کرده‌اند و کلکسیونرهای صحرایی اصلی آنها توانستیم این جوجه تیغی‌های جدید را شناسایی کنیم. با بکارگیری تکنیک‌های مدرن ژنومی، همانطور که سال‌ها پس از اولین جمع‌آوری این جوجه تیغی‌ها انجام دادیم، نسل بعدی می‌تواند حتی گونه‌های جدید بیشتری را شناسایی کند.»

هینکلی گفت این پستانداران کوچک در طول روز و شب فعال هستند و همه چیزخوار هستند و احتمالاً انواع حشرات و سایر بی مهرگان و همچنین مقداری میوه را در صورت بروز فرصت می خورند.

هینکلی گفت: «بر اساس سبک زندگی خویشاوندان نزدیک و مشاهدات میدانی، این جوجه تیغی‌ها احتمالاً در گودال‌ها لانه می‌سازند و در هنگام جستجوی غذا در میان ریشه‌های درختان، کنده‌های چوبی افتاده، سنگ‌ها، مناطق چمن‌زار، زیر درختان و بستر برگ‌ها پنهان می‌شوند.» اما از آنجایی که آنها بسیار ضعیف مطالعه شده اند، ما محدود به حدس و گمان در مورد جزئیات تاریخ طبیعی آنها هستیم.

هینکلی ابتدا شیفته گروه موسیقی دبیرستان شد هیلومیس در سال 2016 در طول دکترای خود، به ویژه پس از آزمایش آنها در بورنئو با نویسنده همکار میگل کاماچو سانچز. داده های ژنتیکی اولیه و مطالعات چند جمعیت شناخته شده از هیلومیس در آسیای جنوب شرقی به آنها پیشنهاد کرد که ممکن است گونه های بیشتری در این گروه از آنچه در حال حاضر شناخته شده است وجود داشته باشد. این امر هینکلی را بر آن داشت تا مجموعه‌های تاریخ طبیعی را برای یافتن نمونه‌های منسوب به این گروه جستجو کند که بسیاری از آنها فقط پوست و جمجمه‌های حفظ شده بودند.

وقتی هینکلی در سال 2022 تحقیقات خود را در اسمیتسونیان آغاز کرد، از مجموعه‌های موزه ملی تاریخ طبیعی برای پر کردن شکاف‌های جغرافیایی نمونه‌هایی که قبلاً با کمک ملیسا هاوکینز، متصدی پستانداران موزه مطالعه کرده بود، استفاده کرد.

در نهایت، هینکلی، هاوکینز و همکارانشان 232 نمونه فیزیکی و 85 نمونه بافت را برای تجزیه و تحلیل ژنتیکی از سراسر جهان جمع آوری کردند. هیلومیس گروهی از ترکیبی از مجموعه‌های میدانی خود هینکلی و هاوکینز، و همچنین نمونه‌های موزه مدرن و تاریخی از حداقل 14 مجموعه تاریخ طبیعی در آسیا، اروپا و ایالات متحده آمریکا.

سپس هینکلی و همکارانش فرآیند طولانی انجام تجزیه و تحلیل ژنتیکی 85 نمونه بافت را در آزمایشگاه باستانی DNA ایستگاه زیستی دوننا و آزمایشگاه های زیست شناسی تحلیلی موزه آغاز کردند. آنها همچنین مشاهدات فیزیکی دقیق و اندازه گیری هایی را برای بررسی تفاوت در اندازه و شکل جمجمه، دندان ها و خز 232 نمونه جمع آوری کردند.

نتایج ژنتیکی هفت دودمان ژنتیکی مختلف را شناسایی کرد هیلومیسنشان می دهد که تعداد گونه های شناسایی شده در این گروه در شرف افزایش پنج گونه بود که بعداً توسط مشاهدات فیزیکی این تیم از نمونه ها تأیید شد.

هاوکینز می‌گوید: «ممکن است شنیدن این موضوع که هنوز پستانداران کشف‌نشده وجود دارند برای مردم تعجب‌آور باشد. “اما چیزهای زیادی وجود دارد که ما نمی دانیم – به ویژه حیوانات شبگرد کوچکتر که تشخیص آنها از یکدیگر دشوار است.”

H. macaronکه دارای خز قهوه‌ای تیره و حدود 14 سانتی‌متر (5.5 اینچ) طول است، از کلمه ویتنامی برای خون‌آشام (Ma cà r?ng) نام‌گذاری شده است، زیرا نرهای این گونه دارای دندان‌های دندانی مانند هستند. هینکلی گفت که مطالعات میدانی بیشتری برای درک هدفی که دندان ها ممکن است انجام دهند مورد نیاز است، اما اندازه بزرگتر آنها در مردان نشان می دهد که ممکن است نقشی در انتخاب جنسی داشته باشند. نرها همچنین دارای نشانه‌های زنگ‌رنگ روی سینه هستند که هاوکینز می‌گوید ممکن است توسط غدد بویایی رنگی شوند.

H. vorax همچنین دارای خز قهوه ای تیره است اما کمی کوچکتر از H. macaron 12 سانتی متر (4.7 اینچ) طول؛ دمی کاملا سیاه، پوزه ای بسیار باریک دارد و فقط در دامنه های کوه لویزر در شمال سوماترا یافت می شود. هینکلی و هاوکینز نام لاتین این گونه را می دهند H. vorax پس از توصیف قابل توجه رفتار آن توسط فردریک اولمر، مامولوژیست، که نمونه هایی را جمع آوری کرد که منجر به توصیف این گونه در طی یک سفر به سوماترا در سال 1939 شد. آنها جانورانی حریص بودند که اغلب قبل از رها کردن تله، کل طعمه را می بلعیدند. پوست ژامبون، نارگیل، گوشت و گردو خورده شد. یک گراز خاکی طعمه سر مرغ را در یک تله فولادی قبل از اینکه در تله شویلر نزدیک طعمه شده با پوست ژامبون گرفتار شود، تا حدی بلعید. “

سه گونه جدید باقی‌مانده قبلاً زیرگونه‌ای در نظر گرفته می‌شدند هیلومیس سویلوس، اما همگی واگرایی ژنتیکی و فیزیکی کافی را نشان دادند تا شایسته ارتقاء به گونه در نوع خود باشند. آنها نام برده می شود H.dorsalis، H. maxi و H. peguensis.

H.dorsalis از کوه‌های بورنئو شمالی سرچشمه می‌گیرد و دارای یک نوار تیره قابل مشاهده است که از بالای سر شروع می‌شود و پشت آن را قبل از محو شدن در وسط بدنش به دو نیم می‌کند. تقریباً به همان اندازه است H. macaron. H. maxi همچنین در انتهای بزرگتر گونه جدید جوجه تیغی با خز نرم در 14 سانتی متر (5.5 اینچ) قرار دارد. این گونه در مناطق کوهستانی شبه جزیره مالایی و در سوماترا یافت می شود. H. peguensis کوچکتر است و 13 سانتی متر (5.1 اینچ) است و در بسیاری از کشورهای سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی، به ویژه تایلند، لائوس و میانمار یافت می شود. هاوکینز گفت که رنگ خز آن کمی زردتر از سایر گونه های جدید است.

توصیف گونه های جدید درک علمی بشر از جهان طبیعی را گسترش می دهد، که می تواند در ترویج حفاظت در زیستگاه های در معرض تهدید مانند اکوسیستم Leuser در شمال سوماترا موثر باشد.

هینکلی گفت: «این نوع تحقیقات می‌تواند به دولت‌ها و سازمان‌ها کمک کند تا انتخاب‌های سختی در مورد اولویت‌بندی بودجه حفاظتی برای به حداکثر رساندن تنوع زیستی داشته باشند.»

این تحقیق توسط اسمیتسونیان، وزارت اقتصاد و رقابت اسپانیا، و همچنین وزارت دانشگاه ها، اتحادیه اروپا و دانشگاه هاروارد حمایت شده است.