برای اولین بار، دانشمندان شواهد مستقیمی از آنچه a تیرانوزاروس– که اغلب مظهر شکارچیان ترسناک در نظر گرفته می شود – در واقع غذا می خورد.
را محتویات فسیل شده معده یکی از اعضای این خانواده دایناسورها در مطالعه جدیدی که روز جمعه منتشر شد، توصیف شده است پیشرفت علمی. این کشف قابل توجه بینش هایی را در مورد رژیم غذایی تیرانوسورها و جایگاه حیوانات در اکوسیستم های باستانی ارائه می دهد که قبلاً فقط در مورد آنها فرضیه شده بود.
دارن تانکه، تهیه کننده فسیل در موزه دیرینه شناسی سلطنتی تایرل در آلبرتا، این نمونه را در پارک استانی دایناسورهای استان پیدا کرد و آن را با ظرافت از صخره ای که در آن محصور شده بود جدا کرد. به گفته فرانسوا ترین، یکی از نویسندگان این مطالعه، متصدی اکولوژی دیرینه دایناسورها در موزه، او آن را “کشف زندگی خود” نامید.
این مطالعه بقایای دو اویراپتوروسور کوچک را مورد بررسی قرار داد –دایناسورهای پردار با منقاری بدون دندان – که در معده یک جوان پیدا شد Gorgosaurus libratus، نوعی تیرانوسورید (این خانواده شامل پسر عموی مشهورتر این گونه است تی رکس.) قبل از کشف فسیل جدید، دانشمندان فقط می توانستند در مورد رژیم غذایی تیرانوزورها استنباط کنند. چنین استنباط‌هایی بر اساس چیزهایی مانند ساختار جمجمه و دندان‌های فسیل‌ها، آثار گزش روی گیاه‌خواران فسیلی و حداقل یک مدفوع کوپرولیت یا فسیل شده است. استخوان های یافت شده در نزدیکی فسیل تیرانوزاروس نیز به عنوان محتویات معده تعبیر شده است. شرایطی که می تواند منجر به حفظ فسیلی محتویات معده شود غیرمعمول است: حیوان باید قبل از هضم کامل طعمه بمیرد و سپس به سرعت توسط گل یا مواد دیگر دفن شود.
«شواهد مستقیم از رژیم غذایی دایناسورها لیندسی زانو، رئیس بخش دیرینه شناسی در موزه علوم طبیعی کارولینای شمالی و دانشیار دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی که در تحقیقات جدید نقشی نداشت، گفت: “به طور ناامید کننده ای نادر است.”
گورگوساروس در دوره کرتاسه پسین، تقریباً 80 میلیون تا 66 میلیون سال پیش زندگی می کردند. پاهای بلند و باریک با عاج‌های تیغه‌مانند در جوانی، در بزرگسالی به شکارچی بزرگی تبدیل شد که تقریباً دو برابر زرافه قد داشت و وزنی به اندازه یک فیل داشت. این دگرگونی دیرینه شناسان را به این فکر واداشته است که این حیوان در طول زندگی خود تغییر قابل توجهی در رژیم غذایی خود داشته است. جوان گورگوساروس انتظار نمی رود به حیواناتی که در بزرگسالی می تواند از عهده آنها بربیاید حمله کند. غنیمت کوچکتر منطقی تر خواهد بود.
تجزیه و تحلیل رشد استخوان نشان داد که این تیرانوزاروس جوان، بین پنج تا هفت ساله بود و هر دو قربانی آن کمتر از یک سال عمر کردند. مقدار متفاوت اسید معده حک شده بر روی طعمه ها نشان می دهد که حیوانات ممکن است طی ساعت ها یا روزها به عنوان وعده های غذایی جداگانه مصرف شده باشند. و این واقعیت که بقایای آن شامل پاهای کاملاً مفصلی از دو اویراپتوروسور با سن، اندازه و گونه مشابه است، نشان می دهد که حیوانات یکی از آیتم های منوی مورد علاقه این تیرانوزاروس خاص بودند.
پاهای اویراپتوروسوروس به تیم اجازه داد تا طعمه را به عنوان شناسایی کنند سیتیپس الگانس– نمونه هایی که از نظر وضعیت نسبتاً بکر “بسیار نادر” بودند. «از قضا، معده تیرانوزاروس در واقع محافظ بود شهرک ها، Darla Zelenicki، استادیار دانشگاه کلگری، یکی از نویسندگان این مطالعه، می‌گوید که به حفظ آن اجازه می‌دهد – که بسیار خوب است. اینها شهرها او اضافه می کند که فسیل ها “کامل ترین بقایای شناخته شده برای این گونه هستند.”
گورگوساروس ترین می‌گوید احتمالاً «شکار کوچک را تکه تکه کرده، پاها را قورت داده و بقیه بدن را در آنجا رها کرده است. او پیشنهاد می کند که این پاها ممکن است “گوشتی ترین قسمت” حیوان بوده باشد و با خنده تعجب می کند که آیا این گورگوساروس “نمی خواستم نگران سرفه کردن چند پر باشم.”
زانو می‌گوید: «با کشف این نمونه قابل توجه، شواهد مستقیم و غیرقابل انکاری نه تنها از آنچه این گونه می‌خورد، بلکه از جزئیات وحشتناک چگونگی وقوع آن نیز در اختیار داریم.»
لانه اویراپتوروسور معمولا حاوی حداقل 30 یا بیشتر تخم مرغ است. Zelenicki می‌گوید: با چنین جوجه‌های بزرگی، «می‌توانید تصور کنید، در زمان‌های خاصی از سال، بسته به گونه‌ها و فصل تولیدمثل آنها، طعمه غیرعادی برای شکارچیان نخواهد بود». به همین دلیل است که او از یافتن بقایای این گونه در این تعجب نمی کند گورگوساروس شکم، به خصوص به این دلیل که “بزرگسالان را در تعقیب این دایناسورهای کوچک به اندازه مرغ یا بوقلمون نمی بیند.”
زلنیتسکی حدس می‌زند که مانند پرندگان و کروکودیل‌ها – حیوانات نزدیک به هم که اجداد مشترکی با دایناسورها دارند –گورگوساروس او ممکن است شکم دو قسمتی داشته باشد. موقعیت هر دو شهرک ها، او خاطرنشان می‌کند که قویاً این احتمال را پیشنهاد می‌کند، زیرا پاهای اولین تغذیه بیشتر «هضم شیمیایی» را نشان می‌دهند و پاهای آخرین تغذیه «هضم یا تخریب مکانیکی» بیشتری نشان می‌دهند.
این کشف همچنین به حمایت از آنچه برخی دیرینه شناسان معتقدند کلیدی است کمک می کند موفقیت تکاملی tyrannosaurus: توانایی آنها در اشغال طاقچه های مختلف اکولوژیکی در طول زندگی خود. یک معمای دیرینه شناسی حول یک تغییر چشمگیر در اکوسیستم های کرتاسه متمرکز است. جایی که زمانی گوشتخواران با اندازه ها و انواع مختلف وجود داشتند، تا پایان دوره کرتاسه در آسیا و آمریکای شمالی تنها دو نوع وجود داشت: تیرانوزارهای عظیم و درومئوسورهای بسیار کوچکتر (تروپودهای پردار مانند آنهایی که Velociraptor) – و ترین می گوید: «هیچ چیز در این بین نیست.
این فرضیه وجود دارد که تیرانوزورها توانستند تمام طاقچه‌های زیست‌محیطی را که زمانی توسط گوشتخواران متوسط و بزرگ سابق اشغال می‌شد در طول تکامل خود اشغال کنند: تیرانوزورها در جوانی طعمه‌های کوچک‌تری می‌خوردند و در بزرگسالی به گیاه‌خواران بزرگ روی آوردند. ترین می گوید که آنها احتمالاً به عنوان یک گونه بسیار موفق بودند زیرا “آنها توانایی اشغال همه این طاقچه های زیست محیطی را در طول زندگی خود تکامل دادند.”
اما زانو مخالف است. او می‌گوید: «از نظر من، تغییر ترجیحات طعمه در میان دایناسورهای گوشتخوار بسیار گسترده بود تا بتوان این پدیده را به طور کامل توضیح داد. تسلط تیرانوسورها در اکوسیستم‌های کرتاسه پسین داستان پیچیده‌ای است که هنوز نمی‌توانیم آن را کاملاً باز کنیم، اما من مطمئناً می‌دانم که این مشکلی است که با خوشحالی در سال‌های آینده با آن دست به گریبان خواهیم شد.
یک چیز قطعی به نظر می رسد: کشف این تیرانوسور بینش شگفت انگیزی را در مورد حداقل یک حیوان ارائه می دهد. “[Although] زلنیتسکی می‌گوید، متأسفانه برای تیرانوزوروس جوان، برای ما خوش شانس است که پس از خوردن آن وعده‌های غذایی مرده است. بیایید بیشتر امیدوار باشیم [will be] پیدا شد!”
