بنابراین، نه تنها بودجه محدود است، بلکه بودجه عمدتاً به قدیمی ترین دانشمندان داده می شود زیرا آنها بهتر می توانند نشان دهند که می توانند تولید کنند. با این حال کمبود بودجه کار را برای دانشمندان جوان دشوار می کند به تولید – یک پیشگویی خود شکست.
این ساختار نه تنها برای آزادی تحقیقات علمی و رقابت عادلانه بین محققان، بلکه برای زندگی فردی محققان جوان نیز پیامدهای فاجعه باری دارد. به طور خاص، از آنجایی که PIها همچنین اعضای هیئت علمی دانشگاه هستند، امنیت شغلی آنها بر اساس توانایی آنها در ارائه کمک های مالی به دانشگاه است. تنها راه تضمین قطعیت این است که: (1) آنها قبلاً تصدی شغل خود را به دست آورده باشند یا (2) بتوانند به اندازه کافی برای دریافت کمک هزینه حتی بیش از دانشمندان باتجربه تولید کنند.
ویژگی تاریک
این احساس ظلم‌آمیز در طول تحقیقاتم برایم آشنا بود، اما در این مرحله برایم روشن نبود که چرا فشار تولید وجود دارد. این فشار در تضاد با محیطی است که توسط دانشگاه کشت می شود.
برای مثال، در سال‌های لیسانس، توسط مؤسسات اطلاعاتی و شرکای آزمایشگاهی‌ام تحت فشار قرار گرفتم تا به جای ادامه تعادل بین درس و تحقیق، بر مطالعاتم تمرکز کنم. این بدون شک به این دلیل بود که مطالعات من زمان زیادی را از مطالعه من می گرفت و باعث می شد منابع آنها را بیشتر تحت فشار قرار دهم. بعد از تحصیل در مقطع لیسانس، مهم نیست از کدام آزمایشگاه مصاحبه کردم، شنیدم “چه زمانی قصد دارید به مقطع کارشناسی ارشد بروید” و “توصیه می کنیم تا دو سال دیگر تحصیلات خود را ادامه دهید.” با توجه به آنچه اکنون می دانیم، سؤالات و اظهارات احتمالاً به این دلیل بود که دانشجویان تحصیلات تکمیلی: (1) باید تحقیق برای برآورده کردن شرایط بورسیه تحصیلی آنها و به تبع آن، ثبت نام در دانشگاه، آنها را به ارزش پیشنهادی قوی تری نسبت به دوره های تحصیلی پسابک تبدیل می کند، و (2) دسترسی بیشتری به بودجه کمک هزینه نسبت به پست بک دارند.
بعد از اینکه زندگی را در آزمایشگاه ترک کردم، واقعاً احساس کردم که اگر بخواهم یا نتوانم آن زمان را بگذارم، احتمالاً به قیمتی، جایی برای من در جامعه علمی وجود ندارد. البته این حس فوق العاده ای بود. جامعه علمی بسیار گسترده تر از دانشگاه است و من از آن زمان به عنوان یک ارتباط دهنده، طراح آموزشی و غیره مورد استقبال قرار گرفتم و به رسمیت شناخته شدم. نکته این واقعیت تا حدودی افسرده کننده است که اگر نتوانید 60 ساعت در هفته را روی نیمکت بگذارید، احتمالا این کار را نخواهید کرد. بودن در این آزمایشگاه بسیار طولانی تر است. و با محدودیت هایی که PI ها باید تحمل کنند، آیا می توانید آنها را سرزنش کنید؟
برای از دست دادن و تباهی
تا کنون من مشکل اصلی را که بودجه ایجاد می کند – افزایش فشار در همه سطوح – تشریح کرده ام. اما پیامدهای این امر بسیار گسترده است – آنقدر گسترده است که خود فرهنگ دانشگاهی به طور چشمگیری تغییر کرده است.
اول، همانطور که هاکت در نقل قول بالا اشاره کرد، تغییری در اولویت های آموزشی محققان جوان وجود دارد. این در نهایت به دلیل الزامات بورسیه است که مربیان را مجبور می کند به دانش آموزان آموزش دهند که به جای محقق شدن، تکنسین شوند – تکنیک های قبلی تسلط یافتن، دومی روش هایی را که این تکنیک ها نیاز دارند توسعه می دهند. هکت دریافت که برخی از محققان حتی اذعان دارند که «ارزش [a student’s] آموزش توانایی آنها در تسلط بر تکنیک ها است، نه لزوماً کشف چگونگی تفکر [and] چگونه مشکلات خود را چارچوب بندی کنند…» (1990، ص 261).
در دهه 1960، کمک های مالی فدرال با محدودیت های زیادی همراه نبود. تا زمانی که شما تحقیقات معتبری انجام داده اید، کار شما شایسته تامین مالی تلقی می شود. با این حال، اخیراً «تصمیمات مربوط به تخصیص بودجه دولتی برای تحقیقات علمی مورد توجه فزاینده‌ای قرار گرفته است … زیرا اهمیت علم برای اهداف نظامی و اقتصادی به طور کامل قدردانی شده است و به عنوان بحران‌های مختلف [justify] پشتیبانی تحقیقاتی در نتیجه، محیط منابع دانشمندان عمداً توسط ابتکارات سیاستی بزرگ، مانند برنامه فضایی، جنگ با سرطان، تلاش‌های ایدز… و با تغییرات ظریف‌تر در اولویت‌های آژانس (مانند ارتقای بیولوژیکی مولکولی) تغییر کرده است. رویکردها در علوم برای زندگی) (Hackett, 1990, p.256).” هاکت بیان می کند که به دلیل تغییرات، دیگر تضادی بین “دانشمندان آزاد و فعال تحت حمایت صندوق های فدرال که از این وجوه برای پیشبرد خود استفاده کرده اند” وجود ندارد. رشته‌ها و مشاغل… و دانشمندان واکنش‌گرا با حمایت پول صنعت (یا قراردادهای فدرال) که از این ابزارها برای تعقیب اهداف عملی استفاده می‌کنند» (1990، p.256) – آنها یکی هستند.
به زبان ساده، علاوه بر اعطای کمک‌های بلاعوض به دانشمندان مسن‌تر، دولت ترجیح می‌دهد برای آزمایشگاه‌هایی که: (1) به اقتصاد یا ارتش خدمت می‌کنند، (2) یک بحران را تصحیح کند، یا (3) در برخی از مسائل سیاسی بزرگ مناسب هستند، بودجه ارائه کند. ابتکار عمل. و در نتیجه نیاز به این بودجه تغییری در اولویت آزمایشگاه‌ها ایجاد شد، به طوری که علم آموزشی رایگان در جایگاه دوم نسبت به شیوه‌های مورد تقاضای نیروهای خارجی قرار گرفت.
در این مرحله، ما باید از خود بپرسیم که با محدود کردن شدید آزادی دانشمندان چه خطری را تهدید می کنیم؟ همه ما در مدارس در مورد بهره‌برداری‌های سر آیزاک نیوتن، که توانست درک ما از علم سیاره‌ای را بسیار فراتر از آنچه که بود، پیش ببرد، آموخته‌ایم. آیا او قادر به انجام این کار تحت محدودیت های تجاری گرایی و به نفع یک سازمان خاص است؟
