این در 10 ژوئیه 2020 اتفاق افتاد. در چند سال گذشته، بچه‌ها کمتر شده‌اند و در نهایت این کار را متوقف کردند، اگرچه هنوز به‌طور غیرقابل کنترلی جذب آن توت‌های قرمز کوچک زمستانی هستند که به آنها توت پرنده می‌گویند. اما آنها عموماً به سراغ چیزهای دیگر رفته‌اند و در حال حاضر در حال تکمیل چرخ‌های چرخ دستی هستند (بزرگ‌تر بالاخره دایره‌های 90 درجه‌ای کامل روی زمین انجام می‌دهد، جوان‌تر روی پشتش می‌غلتد) و از درختان افرا بالا می‌رود. از پنجره به بیرون نگاه می کنم و کودکانی را می بینم که از درخت آویزان شده اند و به دلیل ترس از پریدن، کمک می خواهند. یا بچه‌هایی که روی شاخه‌های کم ارتفاعی که هنوز خیلی پایین هستند می‌پرند. یا بچه هایی که بالای درخت هستند با مگس کوب به چراغ قوه می زنند و برخلاف احتمال، گاهی اوقات چراغ قوه روی زمین می افتد که بچه دیگری مانند آژیر جیغ می کشد و چراغ های روز را از آن بیرون می زند.
بعد از شام از در بیرون می روم تا شب را بررسی کنم و قبل از صبحانه برای بررسی روز. و هرازگاهی روی میز ایوان، یا در کف ایوان، یا در پیاده رو جلویی چیدمان می شود – سنگ، توت، نوعی گیاه. آنها به صورت تصادفی در آنجا قرار نمی گیرند، آنها قطعاً سفارش داده می شوند، هر سنگ، گیاه یا توت بر اساس معیاری (رنگ خوب، براق، هر چیزی که در دسترس است) انتخاب می شود و بر اساس معیار دیگری در کنار سنگ یا گیاه دیگری قرار می گیرد (دایره ها، خطوط، ردیف ها، هر آنچه که خوب به نظر می رسید). شروع کردم به عکس گرفتن از آنها.
بعد از چند تنظیم اول، تنظیم کننده ها را دیدم. آنها دو بچه کوچک، یک خواهر بزرگ و یک خواهر کوچک بودند، اگرچه خواهر بزرگ رئیس بود و گاهی از بچه های کوچک دیگر کمک می گرفت. خم می‌شدند، مثل لولاهای دوتایی تا می‌شدند و به کارشان نزدیک می‌شدند. آنها این را امتحان می‌کردند، آن را امتحان می‌کردند، یک برگ را صاف می‌کردند، توت را درست در جای درست قرار می‌دادند، توت را غلت می‌دادند، آن را پشت سر می‌گذاشتند، انگشت شست و سبابه، کیسه‌هایی بیرون می‌آمدند. همه اینها زمان می برد. این اواخر گرما موهایشان را با فرهای خیس به پیشانیشان چسبانده و گونه هایشان صورتی شده است. به نظر من آنها دوست داشتنی هستند.
این اولین هماهنگی است که کوچولو خودش انجام داد. او احتمالاً از خواهر بزرگترش تقلید می کند، اما خودش هم این را می بیند. چرا این کارو میکنند؟ من مطلقاً دلیلی نمی بینم. هیچ کس به آنها نگفت این کار را انجام دهند، هیچکس به آنها جایزه نداد (گفتم تشکر کردم اما اهمیتی ندادند)، هیچ کس به آنها نشان نداد که چگونه این کار را انجام دهند. آنها هرگز این کار را ندیده بودند، آنها این کار را انجام دادند زیرا باید انجام شود، زیرا سنگ ها و گیاهان باید آنجا باشند تا چیزی ساخته شود.
و اکنون به نظریه خود در مورد خاستگاه مهندسی و هنر می رسم. ریشه های مهندسی، قبلا پوشش دادم
این هنر حداقل از دوران پارینه سنگی، تقریباً حداقل 40000 سال پیش، وجود داشته است. اولین هنر بازنمایی است، تقلیدی از چیز واقعی: این چیزی است که یک زن به نظر می رسد، این چیزی است که یک اسب به نظر می رسد. و شاید، دانشمندان فکر می کنند، نقاشی یک خرس بر روی دیواره های غار باعث می شود کمتر از آن بترسی، یا کنده کاری یک گاومیش کوهان دار از عاج به شما در شکار آن کمک کرده است. به آن می گویند نمادگرایی بصری، یک چیز به معنای چیز دیگری است – مانند نمادهای کلامی، روشی که یک حرف به معنای صدا است، یا صدا، یک خرس. گفته می شود که چنین نمادگرایی نشانه ای از اولین تفکر است. به نظر من این هم جذاب است.
اما این کاری نیست که بچه ها انجام می دهند. من فکر می‌کنم که آنها در تکامل انسان حتی به عقب‌تر هم می‌روند، و هیچکس نمی‌داند چقدر به عقب برمی‌گردد، زیرا ترتیبات احتمالاً هیچ فسیلی باقی نمی‌گذارند. آنها ماهیت موقتی دارند. قرارهای بچه ها ممکن است یک روز طول بکشد تا گیاهان آنقدر بمیرند که جالب نباشند، یا پستچی روی صخره ها سفر کند، یا من استفاده های دیگری از میز داشته باشم.
به نظر من این تمهیدات اصلاً نمادین نیست، فکر نمی کنم معنایی داشته باشد. من فکر می کنم که هنر به طور کلی معنایی ندارد، یعنی هیچ چیز دیگری نیست. من فکر می‌کنم این تشخیص این است که همه چیز فقط خود شیرین خودش است.
من فکر می‌کنم شناخت چیزی است که در مورد این بیماری همه‌گیر آرامش‌بخش است – رسانه‌های اجتماعی پر از بچه گربه‌ها و کلاغ‌ها و گل‌ها و غروب‌ها و گل سر فیل – اینکه همه چیز بیرون از ماست و زندگی خودش را دارد. من فکر می‌کنم خاستگاه هنر تنها در پارینه سنگی نیست، بلکه در هر کودکی است که به دنیا می‌آید و تا زمان مرگ در آنها باقی می‌ماند.
خاستگاه هنر را ببینید! فقط به این نگاه کن، باشه! ببین چمن ها چقدر براق هستند. ببینید این برگ چگونه پیچ می‌خورد. ببینید سنگ چقدر سنگین و خالدار است. چوب ها چقدر جالب هستند. فقط نگاه! اوه من آنها را اینگونه ترتیب می دهم. این. می رود درست وجود دارد. نگاه کن
_________
عکس های من
